سر پنجه به چشمانم بگرفتم و بستم چشم
پیشانی خود پنهان بر پنجه خود کردم
تا داغ شکستم را از خلق کنم پنهان
اما تو که می بینی اما تو که می دانی
تنها ترم از تنها ای یاور بی یاران
داد حُسنت به تو تعلیم خودآرایی را
زیبِ اندام تو کرد این همه زیبایی را
قدرتِ عشق تو بگرفت به سرپنجهٔ حُسن
طرفة العین ز من قوهٔ بینایی را
ادامه مطلب ...
سودا زده ای مستانه
آمد شبی از میخانه
گفتم که ربود از خویشت
گفتا نِگهِ جانانه